1 Aralık 2011 Perşembe

KANUN SOKAĞI’NDA

KANUN SOKAĞI’NDA

Halil Gökhan
                                                    Oğlum  Can’a...

Tahta Minare durağında otobüsten indiğimizde yağmur hafiften atıştırıyor. Pek acele etmeden yolun karşısına geçip bizi Eyüp’teki Kanun Sokağı’na götürecek olan Tahta Minare Bostan Sokağı’na giriyoruz. Bayıldım Çıkmazı hemen solumuzda görünüp kaybolurken avucumun içindeki minik elin hafifçe terlemiş olduğunu hissediyorum. Parmaklar serin havaya temas etmek için kımıldıyor.
Küçük beyaz parmaklar.
“Bak baba, bayır! En hızlı ben çıkarım!”
Hafifçe yükselen sokağın ortalarına doğru minik parmakları bırakıyorum. Düşen yağmur damlalarıyla birlikte ortalığa kesif bir kömür kokusu yayılıyor. Hemen yanımızdaki ilkokuldan küçük öğrenciler çıkıyor ve ıslanmamak için saçak altlarına doğru koşuşuyorlar.
Bayırın sonundaki cumbalı ahşap ev, oradan her “kestirme” geçişimizde, yolumuzu karanlık gövdesiyle uzatıyor. Kanun Sokağı’nın başlatan oldukça sarp toprak bayırın başına ulaşmak için bu evin ön cephesine yaklaşıp sola dönmek zorundayız.
Yer yer yarılmış asfaltın üzerindeki çatlaklar, tırmandıkça daha da belirginleşiyor ve sokağın dili haline geliyor adeta.
Ve solumuzda kalan, tepenin içine kısmen gömülmüş duvarlarıyla Meryem Ana Kilisesi.
Kapısında bizi bekleyen ağır sessizliği bozmak için hızlı hızlı küçük yumruklarla vuruyoruz kapıya.
Ama, içeriden yumruk seslerimizi işitenlerin -bir bekçi ya da bir iki görevli- gözünde birer küçük yaramaz sokak çocuğu olduğumuzdan eminiz artık.
Kanun Sokağı’nın tekrar alçalmasına ve ana caddelerin seviyesine düşmesine yirmi-otuz metrelik bir “S” geçişi kalmışken kilisenin duvarları sona erip şehrin “şimdiki” yani dökük duvarları başlıyor. Meskûn, ama bir savaş sonrası gibi terk edilmiş, eski ama her an yeni bir belediye kararıyla manzaranın içinde boy gösterebilecek kadar gizemli evler.
Ve Kanun Sokağı’nı İslambey Caddesi’ne bağlayan “L” dönüşü... Kat ettiğimiz birkaç yüz metreyi hemen unutmamızı sağlayan pürüzsüz bir düzlük. Bu düzlüğe zaman içinde muntazam olarak uyum sağlamış giriş katları ve sokağa kadar bitişik nizamı bozmayan üçer katlı evler.
İslambey’e çıktığımızda, ikimizi aceleyle caddeye iten rüzgarın esip kaybolduğunu anlıyoruz, çünkü o sırada Kanun Sokağı bütün noktalarıyla ilk kez aklımızda yer etmeye başlıyor.
Bunu elimi tutan küçük parmakların, avucumu daha çok sıkmasından anlıyorum.

Bugün ve bir zamanlar; mesire yeri, teferrüçgâh, sayfiye, kutsal ziyaret yeri ve hac merkezi olarak bilinen ve gelinen Eyüp’ten uzakta, kendi içinde bir labirent-sokak olan Kanun Sokağı, oğlumun küçük zaman anlayışında büyük bir geçmiş olarak duruyor şimdi.

İstanbul’u henüz tam olarak kaplayamayan Can’ın hafızasında en büyük evren Eyüp ve en uzun, tatlı yol Kanun Sokağı.

2001

İstanbul Sokakları - 101 yazardan 100 sokak kitabında yayınlandı, 2008. 

2 yorum:

  1. Selam hg,
    İstanbul'la ilgili yazılar her daim merakımı kışkırtır. Misal sizin bu yazınızı okudum ya, yazdıklarınızı film gibi gözümde canlandırdım. Çok hoş bir yazı.

    Ve çok merak ettim bu yazılanlar sahi mi? Ben gitsem İstanbul'a Tahta Minare Sokağı'nda Tahta Minare Durağı var mı? Oradan Eyüp'teki Kanun Sokağı'na gidecek olan otüse binebilir miyim?
    Otobüse binmeden Bayıldım Çıkmaz'ında yürüyecek miyim?

    İstanbul'da 600 ün üstünde çıkmaz sokak olduğunu duymuş muydunuz:) Çıkmaz sokaklar da çok ilgimi çeker mesela. Çıkmaz sokaklar orada yaşayanların mahremiyet duygusuyla mı ilgilidir? Yoksa içinde bir şehircilik fantezisi mi gizlidir? Çözemem. Tuhaf bir his verir. Ve hoşuma gider.

    Ben iyisi mi bahar gelince İstanbul'a gideyim. Can'dan bana rehberlik etmesini isteyeyim. Ve oraları Can'ın gözüyle gezeyim.

    Yüreğinize sağlık. Duygu geçirgen bir yazı olmuş.

    YanıtlaSil
  2. geçen gün o sokağa girdim ve yeni malum rantiye müdahaleleri yüzünden adının değiştiğini öğrendim... hoş son zamanlarda "kanun" değiştirmek moda oldu... yeni adını hatırlamıyorum ama o sokak her zaman Can'ın deyişiyle "Klise sokağı" olarak kalacak...:)

    YanıtlaSil